Zaterdagmiddag zat ik naar WUMB, Umass Boston Radio, te luisteren in de drie meterband op 91,9 MHz, toen ik hoorde dat ze een oude interview met wijlen Johnny Cash uitzonden. Ze vroegen hem hoe hij zijn carrière was begonnen. Er kwam een groots CW verhaal tevoorschijn.

 
Cash is op een kleine katoenplantage in Noord Oost Arkansas geboren. Ze waren erg arm en het hele gezin bewerkte samen het land. Hun enige pleziertje was het bezit van een radio. Als ze uit het land kwamen konden ze naar Ernest Tubb, The familie Carter, Gene Autry en zo, luisteren. Johnny had een goede zangstem, maar het gezin was te arm om zich een gitaar te kunnen veroorloven, dus zong Johnny zonder begeleiding. Zijn grootste wens was ooit op de radio te kunnen zingen.

Op zijn 18e behaalde Cash zijn High School diploma en ging bij een automobiel fabriek aan de lopende band werken. Dit baantje heeft hij niet lang gehad en na nog een paar baantjes zoals beton storten en vaten schoonmaken in een margarinefabriek, ging hij in 1950 bij de Luchtmacht.

De tests die hij daar deed, legden aan de dag, dat hij een enorme aanleg had voor Morse, waarschijnlijk had dat te maken met zijn gevoel voor muziek.

Luchtmachtpersoneelslid Johnny Cash werd rond september 1951 naar Duitsland, Landsberg, gestuurd als handmatig Morse Interceptie Specialist (AFSC 293). Gewapens met de kennis van de Russische taal en een neemsnelheid van 35 wpm luisterde hij het verkeer uit van achter het ijzeren gordijn. Van het werk dat hij bij de nieuw opgerichte geheimzinnige veiligheidsdienst deed, is niet veel bekend. De biografen schrijven zelfs bijna niets over zijn diensttijd bij de luchtmacht, ze beweren zelfs dat hij alleen maar voor zijn nummer op is geweest.   Hij is er altijd trots op geweest dat hij 35 wpm kon nemen. Toen hij zijn eerste maandsalaris van $ 85,=  kreeg, kocht hij zijn eerste gitaar.

Een vriend uit Louisiana leerde hem een handvol akkoorden en na een dag of twee, drie oefenen, kon Cash een countrysong die hij had bedacht, met drie akkoorden tokkelen en zingen. Met twee vrienden, een gitarist en een mandolinespeler, richtte hij de band “The Barbarians” op en verzorgde optredens in wilde locale kroegen waar liedjes gezongen werden zoals: “The wild side of life,” van Hank Tompson en “Dim Lihts, thick smoke (and loud, loud music)” van Joe Maphis. Cash scheurde ooit een stuk van een bierviltje af en gebruikte dit als plectrum. Hij temperde de vibraties van de snaren door er een stuk papier onder te schuiven, waardoor er een kort staccato-achtig geluid ontstond, dat sterk op het Morse leek, dat hij avond na avond zat te beluisteren.   “Dat ritme van Morse had veel te maken met het ritme dat ik in mijn muziek voelde,” zei Cash. “Soms hoor ik Morse op mijn kortegolfradio en dan krabbel ik op een papiertje wat ik hoor. Ik kan nog steeds behoorlijk snel nemen en ik verbaas me er over dat ik het allemaal zo lang onthouden heb. Ik heb me gerealiseerd, dat het een ritme is, dat gewoon smeekt om een drum of een gitaar voor de begeleiding. Toen ik de luchtmacht verliet, kon ik het nog steeds horen en toen ik weer songs ben gaan schrijven, had ik dat ritme in mijn hoofd. En die drie jaar in Duitsland, waarvan ik dacht dat het verloren jaren waren, nou, daar heb ik het vandaan gehaald.”   Hij had ook nog een paar verhalen te vertellen over bijzondere gebeurtenissen tijdens zijn werk bij de interceptiedienst.   Toen hij op een dag met koptelefoon op en schrijfmachine binnen handbereik het nieuws van persbureau TAS zat te nemen, berichten uit het oude USSR, bleek dat het ’t eerste nieuwsbericht te zijn over de dood van Stalin. Het bericht werd natuurlijk meteen doorgegeven aan Washington, het was immers het eerste bericht dat daarover was uitgezonden.   Een andere keer zat hij een beetje over de band te draaien, toen hij een vluchtrapport opving dat de positie van een Russische bommenwerper doorgaf die onderweg was van Moskou naar Smolensk. Het was maar een zwak signaal en de seinsnelheid was 45 wpm dat bijna verdronk in QRM en QRN, maar hij nam het en rende meteen naar de crypto-afdeling. Het verschil tussen de vertrektijd en de aankomsttijd was veel te kort voor de afstand die het vliegtuig af moest leggen, slechts 1/3 van de werkelijke tijd die een vliegtuig nodig had om die afstand te overbruggen. Hierdoor concludeerde de geheime dienst, dat de Russen hun bommenwerpers eindelijk met straalmotoren hadden uitgerust. Het nieuws flitste direct naar Washington DC en Cash kreeg er een Air Force Commendation medaille voor.

 

Bronnen:

http://www.operator-98.com/usafsslite/blueman.htm http://www.salon.com/music/feature/1997/12/cov_05feature.html
http://www.iwvpa.net/harlve/the_man_.htm

N0YGY